Patroni Drużyn
ze Z.D. Geteway
Franciszek Drake -
Patron 37 Harcerskiej Drużyny Męskiej
Patron 37 HDM to Franciszek Drake, który urodził się ok. 1540. Był najstarszym z dwunastu synów fanatycznego protestanta, który na początku lat pięćdziesiątych wieku XVI przeniósł się do Kentu Tam jego liczna i uboga rodzina żyła w skrajnej nędzy na rozpadającym się, przeciekającym wraku statku. Statek ten był pierwszym domem, jaki Drake zapamiętał. W dwunastym roku życia został chłopcem okrętowym. Wykształcenie uzyskał dzięki pomocy dalekiego krewnego, magnata i znanego żeglarza sir Johna Hawkinsa, w którego wyprawach Drake brał udział we wczesnej młodości. W wieku 18 lat poprowadził po raz pierwszy samodzielnie statek, odbywając rejs z Anglii do Zatoki Biskajskiej. W roku 1567 dowodził statkiem Judith, który wraz z innymi jednostkami Hawkinsa dokonywał napadów na Hiszpanów koło wybrzeży Ameryki. Drake był typem żeglarza-nawigatora, człowiekiem dbającym o precyzyjne wykonywanie map odkrytych lądów, był również piratem-gentlemanem – nie zabijał bez powodu, a jeńcom okazywał często wyszukaną gościnność. Drake był korsarzem, który odbył drugą po Magellanie wyprawę do dokoła świata. Po otrzymaniu listów kaperskich od królowej Elżbiety I, odbył w latach 1570-72 trzy wyprawy do Ameryki Środkowej. Był on pierwszym brytyjskim żeglarzem, który opłynął świat dookoła. W 1577 roku królowa Elżbieta I wyznaczyła go dowódcą wyprawy na południowy Pacyfik przez Amerykę Południową. Najpierw żeglował wzdłuż wybrzeży Afryki, następnie przemierzył Ocean Atlantycki i wiosną 1578 roku dotarł do Brazylii. Dalej udał się na południe wzdłuż brzegów Ameryki Południowej. Drake odkrył przejście oddzielające Ziemię Ognistą (najdalej na południe wysunięty punkt Ameryki Południowej) od Antarktydy, które dzisiaj nosi nazwę Cieśniny Drake'a. W powrotnej drodze do Anglii jego statek "Golden Hind" ("Złota łania") popłynął Pacyfikiem wzdłuż wybrzeża Ameryki Południowej i Północnej, następnie przeciął Pacyfik, dopływając do Wysp Korzennych, po czym, okrążywszy wokół Przylądek Dobrej Nadziei, wrócił do kraju. W nagrodę za przywiezione hiszpańskie złoto królowa Elżbieta nadała mu tytuł szlachecki W późniejszej swojej karierze Drake wsławił się dwoma słynnymi atakami na Wielką Armadę - flotę hiszpańską. W trakcie pierwszego z nich znaczna jej część uległa zniszczeniu jeszcze w porcie w Kadyksie. W 1588 roku Drake odegrał główną rolę podczas obrony przed Armadą w kanale La Manche, gdy marynarka angielska skierowała ku wrogiej flotylli okręty zapalające.. Zmarł na morzu na dyzenterię 28 stycznia 1596 roku, w czasie kolejnej wyprawy pirackiej do Indii Zachodnich, złożony postępującą chorobą, febrą i załamany brakiem powodzenia w ostatnich wyprawach. Jego ciało wrzucono w ołowianej trumnie do Morza Karaibskiego. Umarł jednak jako człowiek bardzo bogaty, szanowany i otoczony wręcz legendarnym podziwem zarówno wśród swoich jak i przeciwników. Był największym żeglarzem swoich czasów.

Antoni Żurawski - Patron 7 Harcerskiej Drużyny Żeńskiej
Patronem 7HDŻ jest Antoni Żurawski, który urodził się 13.06.1927 roku. Wojna zastała go w wieku 12 lat, więc z tego powodu (a także w związku z tym, że w Brodnicy nie było żadnych poważnych akcji) nie uczestniczył w wojennej pracy harcerskiej. Swoją „karierę” harcerską zaczął jako zuch, po czym złożył przyrzeczenie harcerskie i w wieku dojrzałym został komendantem hufca Brodnica. Nosił wówczas biało-czerwoną podkładkę. Jako komendant organizował wiele obozów i rajdów zagranicznych (Niemcy, Bułgaria, Czechy), prowadził nawet kroniki z obozów, w których opisywał każdy dzień obozowy, wklejał zdjęcia, mapki, widokówki, dokumenty i wycinki z gazet. Zamieszczał w nich każdą wzmiankę o harcerzach brodnickich umieszczoną w zagranicznych gazetach. Był bardzo znanym i szanowanym człowiekiem. Nosił okulary. Jego nieodłącznym „kompanem” był akordeon, na którym grywał wszystko, co życzyli sobie słuchacze. Miał dwoje dzieci; syna i córkę. Był to wesoły, żywy, energiczny mężczyzna. Nie był kłótliwy, raczej spokojny. Często wolał przemilczeć niektóre sprawy, ale też nigdy nie siedział cicho. Uwielbiał pracować z młodzieżą i świetnie się z nią porozumiewał. Młodzież bardzo go lubiła i podziwiała. Harcerstwu oddał się prawie bezgranicznie. Twierdził, że jak być harcerzem, to albo oddać się temu całkowicie, albo w ogóle się za to nie brać. Na każdy rajd czy obóz sporządzał różne mapki w sposób profesjonalny. Interesowała go topografia, zbierał także znaczki. W latach ’80 wystąpił z harcerstwa, ponieważ nie mógł znieść narzucanego przez władzę sposobu prowadzenia ZHP (piosenki socjalistyczne, nauka o socjalizmie). Podjął pracę w OSIR-ze, ale sercem i duszą ciągle tkwił w harcerstwie. Wciąż jeździła na różne rajdy i obozy. Wkrótce jednak zmogła go choroba - rak. Mimo to jednak jeździł wciąż na ogniska na wózku inwalidzkim. Zmarł 8.03.1985 roku.

Olga Małkowska -
Patronka 6 Harcerskiej Drużyny Żeńskiej
Patronką 6 HDŻ jest Olga Małkowska Urodzona w Krzeszowicach 1 września 1888 roku. Córka Zofii, czeskiej mieszczanki i Karola, zarządcy dóbr hrabiego Potockiego w Małopolsce. Szkołę kończyła zdając tylko kolejne egzaminy w Krakowie. Po maturze wstąpiła do Konserwatorium Muzycznego we Lwowie. Tam zauważyła swój talent poetycki i rzeźbiarski. Interesowała się sportem, była instruktorką w "Sokole", działała w "Eleusis", a później, za namową Małkowskiego w "Zarzewiu", gdzie zdobyła stopień porucznika. Latem 1911 roku we Lwowie zakłada pierwszą żeńską drużynę harcerską oraz zostaje komendantką w Naczelnej Komendzie Skautowej do 1912 roku. W marcu 1912 roku na I Zjeździe we Lwowie harcerstwo staje się organizacją abstynencką. Po tym wydarzeniu zostaje wybrana w skład Zarządu Oddziału lwowskiego Eleuterii-Wyzwolenia. Druhna Olga współtworzyła także hymn ZHP. We wrześniu 1912 roku w czasopiśmie "Skaut" ukazał się oparty na melodii "Na barykady ludu roboczy" wierz "Marsz skautów" autorstwa Ignacego Kozielewskiego. Za zgodą autora Małkowska dokonała drobnych zmian w utworze, który stał się później hymnem. W 1913 roku poślubiła ona Andrzeja Małkowskiego w tym samym roku rozpoczęła działalność harcerstwa żeńskiego we Lwowie. Od momentu, gdy Andrzej Małkowski wyruszył na I wojnę światową prowadziła również drużynę męską. Podczas wojny zorganizowała także: skautową pocztę, pomoc żniwną dla góralek, ochronkę dla opuszczonych dzieci, tanią jadłodajnię dla ubogiej ludności i skautową straż porządkową pełniącą nocną służbę. W 1915 roku Małkowscy udają się na emigrację do Stanów Zjednoczonych, gdzie w tym samym roku 30 października na świat przychodzi ich syn Lutyk. W 1922 roku początkuje działalność szkoły instruktorek ZHP w Kuźnicach. W 1924 roku pełniła funkcję komendantki Zlotu Harcerek w Świdrze pod Warszawą, a później polskiej delegacji na III Światową konferencję skautek w Foxlease w Anglii. Rok później zakłada Szkołę Pracy Instruktorskiej i Pracy Harcerskiej w Sromowcach Wyżnych, którą kieruje do 1939 roku. W 1927 roku zostaje nadany jej stopień harcmistrzyni Rzeczpospolitej. Latem 1931 Olga Małkowska kierowała w Sromowcach pierwszym obozem żeńskim Studium W-F Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1932 r. prowadziła VII światową konferencję skautek na Buczu, gdzie wybrana została do Komitetu Światowego Skautek. Dwa lata później dostaje zadanie wizytacji skautek w Czechosłowacji, Austrii i Rumunii oraz zostaje delegatką w Komitecie Opieki nad Dziećmi i Młodzieżą w Lidze Narodów. W międzyczasie zdobywa odznaczenia państwowe: Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta oraz Krzyż Niepodległości. Jako pierwsza ze swą drużyną użyła pozdrowienia „Czuwaj” Olga Małkowska zmarła 15 stycznia 1979 roku. Pochowana została na zakopiańskim cmentarzu przy ulicy Nowotarskiej. 

Jan Kuczyński -
Patron 51 Wodnej Drużyny Harcerskiej
Patronem 51 WDH jest Jan Kuczyński urodzony w 1907 roku był on oficerem marynarki handlowej, instruktor żeglarstwa, autor podręczników żeglarskich. Urodzony 1 września 1907 w Częstochowie, był synem Antoniego Klemensa oraz Wandy z Głazków (ok. 1883-1953) Wczesne dzieciństwo spędził wśród ukraińskiego krajobrazu, jeździł konno, pływał.Kuczyński uczył się w II Gimnazjum Państwowym im. R. Traugutta w Częstochowie, a od 1922 w Gimnazjum im. S. Staszica w Sosnowcu. W 1924, po ukończeniu szóstej klasy i zdaniu egzaminu, rozpoczął naukę na Wydziale Nawigacyjnym w Szkole Morskiej w Tczewie. Wstąpił do harcerstwa, ale ta organizacja nie wzbudziła w nim entuzjazmu, wolał chodzić własnymi drogami W 1927 zdał maturę, a w 1929 ukończył Szkołę Morską. W 1930, po odbyciu praktyki morskiej, otrzymał dyplom por. żeglugi. W 1929-1931 pływał na statkach żeglugowych, m. in. „Rewa”, „Premier”, „Łódź”, „Kościuszko”. W okresie 1931-37 był instruktorem żeglarstwa morskiego, wykładowcą żeglarstwa na zimowych kursach teoretycznych. Kuczyński kierował też wyszkoleniem podczas ;letnich kursów w ośrodkach wyszkolenia żeglarskiego Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, a także pracował jako instruktor na kursach żeglarskich Polskiego Związku Żeglarskiego, ZHP, Związku Strzeleckiego. W 1932 dzięki niemu sprowadzono do Polski dwa pełnomorskie jachty; w 1934 wraz z Witoldem Bublewskim sprowadził z Finlandii 10 jachtów, które stały się zalążkiem przyszłej flotylli harcerskiej. W 1933-35 był kapitanem statku szkolnego ZHP „Zawisza Czarny”. Jako kapitan kierował między innymi w 1932 wyprawą jachtu „Temida II” z załogą kobiecą do Szwecji i na Bornholm oraz w 1937 otwartą szalupą wiosłowo-żaglową „Wiking” do Szwecji południowo-wschodniej. Od 1937 pracował jako referent Urzędu Marynarki Handlowej w Gdańsku. Był autorem szeregu książek z dziedziny żeglarstwa, wydanych w 1932-39; m. in. „Manewrowanie jachtem żaglowym”, Jachtowa praktyka morska”, „Jachtowa żegluga morska”, a także artykułów w czasopismach „Szkwał” i „Morze”. W dniu 1 września 1939, nie mogąc zaokrętować się, zgłosił się jako ochotnik do I Batalionu Obrony Narodowej w Gdyni; należał do kompanii szturmowej. Walczył na przedpolach Gdyni, później na Kępie Oksywskiej. Zginął 14 września 1939 podczas ataku na bagnety pod Kosakowem, tam został pochowany na cmentarzu wojskowym. Jego imieniem w 1989 została nazwana Szkoła Podstawowa w Karwii, a także flagowy jacht gdańskich żeglarzy harcerskich. Kuczyński jest również patronem 51 Wodnej Drużyny Harcerskiej. W małżeństwie od 1932 z Anną Jadwigą Pieniążek. Miał dwóch synów: Konrada (ur. 1932), absolwenta AGH w Krakowie, inż. górnika; Andrzeja (ur. 1938), który ukończył studia w zakresie rehabilitacji. Jan Kuczyński zmarł w 1939 roku. 

Robert Baden-Powell -
Patron 1,13 Harcerskiej Drużyny Kobiet
Patronem 1,13 HDK jest Generał Robert Baden Powell urodził się 22.II.1857 - baron of Gilwell, generał armii brytyjskiej, twórca skautingu, Naczelny Skaut Świata. Syn duchownego anglikańskiego i wnuczki admirała Horacego Nelsona. W latach 1876 - 1910 był w czynnej służbie wojskowej w Indiach, Afganistanie, Afryce Południowej i Anglii. Pracował także w brytyjskim wywiadzie w wielu krajach Europy. W wojnie przeciw Burom wsławił się obroną miasta Mafeking. Od 1903 roku był generalnym inspektorem kawalerii brytyjskiej, a po osiągnięciu wieku emerytalnego zajmował się organizowaniem i szkoleniem armii terytorialnej w Wielkiej Brytanii. W czasie służby w Indiach, od 1884 roku stosował nowe, własne metody szkolenia żołnierzy, w których znaczną uwagę przywiązywał do indywidualnego wyszkolenia, wyrabiania samodzielności i zaradności. Podczas obrony Mafekingu (1899 - 1900), obleganego przez ponad 7 miesięcy przez Burów, utworzono oddział chłopców do służby pomocniczej (łącznikowej i wartowniczej). Próba ta uświadomiła możliwość powierzenia młodszym chłopcom odpowiedzialnych zadań pod warunkiem poważnego ich traktowania. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1902 roku stwierdził, że jego książką “Aids to scouting” (“Wskazówki do wywiadów”) przeznaczoną dla żołnierzy, interesowała się organizacja młodzieżowa. W celu lepszego dostosowania myśli zawartych w tej pracy do poziomu dzieci i młodzieży Bi - Pi zorganizował w 1907 roku obóz doświadczalny dla chłopców na wyspie Brownsea. W 1908 roku wydał klasyczny podręcznik skautingu “Scouting for Boys” (Skauting dla chłopców). Zainteresowanie, z jakim spotkała się książka, spowodowało, iż w 1910 roku zrezygnował ze służby wojskowej i całkowicie poświęcił skautingowi – w roku tym organizacja skautowa w Wielkiej Brytanii liczyła 100 000 członków. Według Niego skauting powinien być szkołą wychowania obywatelskiego w kontakcie z przyrodą, powinien uzupełniać naturalne luki wychowania szkolnego przez rozwijanie charakteru, zdrowia i sprawności jednostki oraz jej wartości społecznej w codziennej służbie. W 1912 roku ożenił się z Olave St. Clair Soames, również działaczką skautową,wybraną w 1930 roku na Naczelną Skautką Świata. Za pracę skautową otrzymał tytuł lorda – barona of Gilwell, a w posiadłości Gilwell Park został zorganizowany międzynarodowy ośrodek skautowy. Był on odznaczony wieloma najwyższymi odznaczeniami brytyjskimi i innych krajów, w tym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu "Polonia Resituta". W 1939 roku wyjechał na leczenie do Kenii, gdzie zmarł 8 stycznia 1941 roku. Wskazując na źródła idei skautowej Robert Baden Powell przyznawał, że zawarł w niej nie tylko własne pomysły, ale wzorował się także na zwyczajach różnych narodów i ludów, jak Japończycy, Indianie, wykorzystał koncepcje filozofów i uczonych, a nawet reguły średniowiecznych zakonów.